Het jongetje

[MissT]

Het jongetje
(Helen E. Buckley)

Er was eens een klein jongetje dat naar school ging.
Het was maar een heel klein jongetje.
En het was een hele grote school.
Maar toen het jongetje
ontdekte dat hij van buiten
direct door een deur zijn klas in kon lopen,
voelde hij zich gerustgesteld
en leek de school helemaal niet zo groot meer.

Op een ochtend
toen het jongetje al een tijdje op school was,
zei de juf tegen hem:

“Vandaag gaan we een tekening maken”.
Fijn, dacht het jongetje.
Hij hield van tekenen.
Hij kon van alles tekenen:
leeuwen en tijgers,
kippen en koeien,
treinen en boten,
Dus, hij pakte zijn kleurpotloden
en begon te tekenen.

Maar de juf zei:
“Wacht even! Nog niet beginnen!”
En ze wachtte totdat iedereen klaar was.

“Nu,” zei de juf, “gaan we bloemen tekenen.”
Fijn, dacht het jongetje.
Hij tekende graag bloemen,
en begon prachtige bloemen te tekenen
met zijn roze, oranje en blauwe kleurpotloden.

Maar de juf zei:
“Wacht! Ik zal jullie laten zien hoe het moet”.
En ze tekende een bloem op het bord.
Een rode bloem met een groene stengel.
“Zo,” zei ze.
“Nu mogen jullie beginnen.”

Het jongetje bekeek de bloem van de juf
en keek toen naar zijn eigen bloem.
Hij vond zijn eigen bloem mooier dan die van de juf,
maar dat zei hij niet.
Hij draaide alleen zijn blaadje om
en maakte een bloem zoals die van de juf.
Rood, met een groene stengel.
Op een andere dag,
toen het jongetje de buitendeur helemaal alleen had
opengedaan,
zei de juf:
“Vandaag gaan we kleien.”
Fijn, dacht het jongetje.
Hij hield van kleien.

Hij kon van klei allerlei dingen maken:
slangen en sneeuwpoppen,
olifanten en muizen,
auto’s en vrachtwagens.
Dus hij begon zijn homp klei
Te kneden en te vervormen.

Maar de juf zei:
“Wacht even! Nog niet beginnen!”
En ze wachtte tot iedereen klaar was.

“Nu,” zei de juf, “gaan we een schaal maken.”
Fijn, dacht het jongetje.
Hij maakte graag schalen.
En hij begon er een paar te maken
in allerlei vormen en maten.

Maar de juf zei:
“Wacht! Ik zal jullie laten zien hoe het moet.”
En ze liet de kinderen zien
hoe ze een grote, diepe schaal maakte.
“Zo, “ zei ze.
“Nu mogen jullie beginnen.”

Het jongetje keek naar de schaal van de juf
en keek toen naar zijn eigen schalen.
Hij vond zijn eigen schalen mooier dan die van de juf
maar dat zei hij niet.
Hij balde alleen zijn klei weer samen
en maakte een schaal zoals die van de juf.
Een diepe schaal.

Zo duurde het niet lang
voordat het jongetje leerde wachten
en te kijken
en de dingen precies zo te doen als de juf deed.
En al gauw
maakte hij geen dingen meer uit zichzelf.

Maar toen verhuisde het jongetje
en zijn ouders naar een andere stad.
En het jongetje
moest naar een andere school.

Deze school was zelfs nog groter
dan zijn oude school,
en er was geen deur van buitenaf
meteen de klas in.
Hij moest een hoge trap op
en een lange gang door
om in zijn klaslokaal te komen.
En de allereerste dag dat hij er was,
zei de juf:
“Vandaag gaan we een tekening maken.”

Fijn, dacht het jongetje.
En wachtte totdat de juf
hem liet zien wat hij moest doen.
Maar de juf zei niets
Ze liep alleen de klas door.

Toen ze bij het jongetje kwam
vroeg ze: “Wil je geen tekening maken?”
“Jawel,” zei het jongetje. “Maar wat moeten we dan tekenen?”
“Dat weet ik niet. Ik wacht tot jij wat doet,” zei de juf.
“Hoe moet ik het dan doen?” vroeg het jongetje.
“Nou, precies zoals je wilt,” zei de juf.
“En de kleur maakt ook niet uit?” vroeg het jongetje.
“Elke kleur is goed,” zei de juf.
“Als iedereen dezelfde tekening maakte
en dezelfde kleuren gebruikte,
hoe zou ik dan moeten weten wie wat gemaakt had?”
“Dat weet ik niet,” zei het jongetje.
En hij begon roze, oranje en blauwe bloemen
te tekenen.

Hij vond het leuk op zijn nieuwe school,
ook al was er geen buitendeur
direct naar zijn klas.

[MissT]

Jootje heeft het al eens eerder gezegd ergens volgens mij, maar zij kent er dus een liedje over. Het liedje heeft dezelfde strekking als bovenstaand verhaal.

Bloemen zijn rood Gerard van Maasakkers

'n Jungske ging vur 't uurst naor school
Hij kreeg 'n vel papier en krijt
En hij kleurde en kleurde 't hul vel vol
Want kleure, da vond-ie fijn
Mer de juffrouw zei: "Wat doe je daar, jongeman?"
"Ik teken bluumkes, juffrouw"
Ze zei: "We doen hier niet aan kunst, jongeman
Bloemen zijn rood en de lucht is blauw
Je zult er rekening mee moeten houden
Je bent hier niet alleen
Als alle kinderen 'ns deden zoals jij
Waar moest dat dan toch heen, ik zeg je

Bloemen zijn rood, jongeman
Blaadjes zijn groen
't Heeft geen enkele zin om 't anders te zien
Dus waarom zou je 't dan nog anders doen"

Mer 't jungske zei
"Ja mer juffrouw, d'r zijn zoveul kleuren bloemen
Zoveul kleuren blaadjes, zoveul kleuren, overal
Zoveul kleuren zijn nie op te noemen
Mer ik zie ze allemaol"

Mer de juffrouw zei: "Je bent ondeugend, jongeman
Je zit te kliederen en je Nederlands is slecht
Ik weet zeker dat je 't alletwee veel beter kan
Ik wil dat je herhaalt wat ik zeg

Bloemen zijn rood...."

Mer 't jungske zei
"Ja mer juffrouw..."

Mer de juffrouw zei: "Dit duurt me nou te lang
Je moet maar weten hoe 't hoort"
En ze zette 't jungske op de gang
("Voor je bestwil" enzovoort)
Mer hij werd bang, zo na 'nen tijd
Klopte zachtjes aan de deur
En hij zei: "Juffrouw, ik heb wel spijt"
En hij kreeg 'n kleur toen-ie zei

"Bloemen zijn rood
Blaadjes zijn groen
't Heeft geen enkele zin om 't anders te zien
Dus waarom zou ik 't anders doen"

Mer d'n tijd ging dur, gao altijd dur
En hij ging naor de tweede klas
En de juffrouw was hul anders as die daorvur
Ze was nieuw, ze was er pas
En ze lachte vriendelijk toen ze zei
"Tekenen doe je voor je lol
Je krijgt genoeg papier en krijt van mij
Teken maar je hele vel vol"
Mer 't jungske tekende bloemen
Gruun en rood, en in de rij
En toen de juffrouw vroeg waorum
Kreeg-ie weer 'n kleur, en-ie zei

"Bloemen zijn rood..."